The Shed: πώς ένα υπόστεγο για μπουκ έγινε η πιο θορυβώδης κερκίδα του Λονδίνου

Φωτογραφία: ιδιωτικό αρχείο. Γεμάτη όρθια κερκίδα, σκάλες που τη χωρίζουν σε τμήματα, η εστία μπροστά και ένας πύργος στον ορίζοντα. Δεν ξέρουμε από ποιο ματς είναι.

Υπάρχουν κερκίδες που πήραν το όνομά τους από έναν δρόμο, ένα σημείο του ορίζοντα ή έναν πρόεδρο. Η πιο διάσημη κερκίδα της Chelsea πήρε το δικό της από ένα υπόστεγο που δεν φτιάχτηκε καν για το ποδόσφαιρο, και από το γράμμα ενός απλού οπαδού.

1905: ένα ανάχωμα στη μεριά της Fulham Road

Όταν ο Γκας Μιρς έφτιαξε τη Chelsea το 1905 για να γεμίσει το Stamford Bridge, το γήπεδο σχεδιάστηκε από τον Archibald Leitch: μία σκεπαστή κερκίδα στην ανατολική πλευρά και γύρω-γύρω τεράστια ανοιχτά πρανή, πάνω από την πίστα στίβου. Η νότια πλευρά, προς τη Fulham Road, ήταν απλώς σκαλιά πάνω σε χώμα, χωρίς στέγη, εκτεθειμένα στη βροχή.

Ο κόσμος ήρθε γρήγορα. Η Chelsea ανέβηκε στην First Division μέσα σε δύο χρόνια και τη σεζόν 1907-08 είχε τον μεγαλύτερο μέσο όρο προσέλευσης στην Αγγλία, γύρω στους 32.000 ανά αγώνα πρωταθλήματος. Ένα κομμάτι από τον παλιό τοίχο στο πίσω μέρος της νότιας κερκίδας στέκει ακόμα κατά μήκος της Fulham Road.

Δεκαετία του ’30: μια στέγη για τα σκυλιά (και τους μπουκ)

Το 1933 η Greyhound Racing Association έφερε τις κούρσες λαγωνικών στο Stamford Bridge. Οι μπουκ και οι πελάτες τους ήθελαν προστασία από τον καιρό, και έτσι στο πίσω μέρος της νότιας κερκίδας στήθηκε μια παράξενη, ασύμμετρη στέγη, πάλι σχέδιο του γραφείου Leitch. Κάλυπτε περίπου το ένα πέμπτο της κερκίδας. Οι πηγές διαφωνούν για τη χρονιά: το χρονολόγιο του We Are The Shed γράφει 1933, άλλες πηγές 1935 ή 1936, και η Chelsea λέει απλώς «τη δεκαετία του 1930». Όποια κι αν ήταν η χρονιά, αυτό το «υπόστεγο» θα έδινε αργότερα όνομα σε ολόκληρη την κερκίδα.

7 Σεπτεμβρίου 1966: το γράμμα

Τριάντα περίπου χρόνια αργότερα, στο πρόγραμμα του αγώνα με τη Λέστερ στις 7 Σεπτεμβρίου 1966, η σελίδα με τις επιστολές φιλοξένησε ένα γράμμα του οπαδού Κλιφ (Κλίφορντ) Γουέμπ. Πρότεινε η Fulham Road End να λέγεται πλέον «The Shed» και οι πιο φανατικοί να μαζεύονται εκεί, κάτω από τη στέγη, για να αποκτήσει η Chelsea μια «δική της» κερκίδα που θα μπορούσε να σταθεί δίπλα στο Kop της Λίβερπουλ. Είναι η πρώτη επίσημη αναφορά στο όνομα. Το όνομα έπιασε, οι οπαδοί πήγαν εκεί, και η Shed έγινε το σπίτι της πιο νεανικής και πιο θορυβώδους κερκίδας της Chelsea.

Οι φωνές της Shed

Αν υπάρχει ένα πρόσωπο που ταυτίστηκε με την κερκίδα, αυτό είναι ο Μικ (Μίκι) Γκρίναγουεϊ. Μεγαλωμένος δίπλα στο γήπεδο, ήταν αυτός που ξεκινούσε το «Zigger Zagger» και παρέσερνε όλη την κερκίδα. Σε εκείνον αποδίδεται και το «One Man Went to Mow», που γεννήθηκε σε ένα ταξίδι οπαδών στη Σουηδία το καλοκαίρι του 1981 (η ιστορία του έχει δικό της άρθρο). Ο Γκρίναγουεϊ πέθανε το 1999.

Όσοι στάθηκαν εκεί από τις αρχές του ’70 ως το 1994 θυμούνται ότι η Shed είχε και τις «γειτονιές» της: τη δυτική πλευρά, τη μέση, τον λευκό τοίχο και την ανατολική πλευρά. Κάθε τμήμα τραγουδούσε με τη σειρά του ότι αυτό ήταν η «καρδιά» της Shed, και στο τέλος όλοι μαζί τελείωναν με το «We're the Shed End, Stamford Bridge!». Αυτό το στοιχείο προέρχεται από τις αναμνήσεις των οπαδών του We Are The Shed.

7 Μαΐου 1994: το τελευταίο απόγευμα

Η Έκθεση Taylor μετά το Hillsborough έκανε υποχρεωτικά τα γήπεδα μόνο με καθίσματα. Το τελευταίο ματς μπροστά στην παλιά Shed ήταν στις 7 Μαΐου 1994, στην τελευταία αγωνιστική της σεζόν: Chelsea 3–2 Sheffield United. Η Γιουνάιτεντ χρειαζόταν αποτέλεσμα για να σωθεί και προηγήθηκε με τον Γιόστεϊν Φλο. Ο Κιέλμπιεργκ ισοφάρισε, ο Χότζες έδωσε ξανά προβάδισμα στους φιλοξενούμενους, και τότε ο Μαρκ Στάιν, που ήθελε να δείξει ότι ήταν έτοιμος για τον τελικό Κυπέλλου μια εβδομάδα αργότερα, σκόραρε δύο φορές. Το νικητήριο ήρθε στο τελευταίο λεπτό, και η Σέφιλντ Γιουνάιτεντ υποβιβάστηκε. Λίγοι ήξεραν τότε ότι ήταν το αντίο της κερκίδας. Η Shed δεν πήρε ποτέ τον αποχαιρετισμό που της άξιζε.

1997: η νέα Shed

Στη θέση της χτίστηκε μια διώροφη κερκίδα με καθίσματα, κολλητά στο συγκρότημα του Chelsea Village. Άνοιξε στο τέλος Αυγούστου 1997, και σύμφωνα με το χρονολόγιο του We Are The Shed το πρώτο ματς ήταν το 4–2 με τη Σαουθάμπτον (Σάββατο 30 Αυγούστου 1997). Πρώτος σκόρερ ήταν ο Νταν Πετρέσκου, με ένα σουτ-λόμπα από το όριο της περιοχής στο 7΄. Το όνομα κρατήθηκε. Το 2006 οι στάχτες του Πίτερ Όσγκουντ τοποθετήθηκαν κάτω από το σημείο του πέναλτι μπροστά της.

Η φωτογραφία

Η εικόνα δείχνει όλα όσα κάνουν την παλιά Shed αναγνωρίσιμη: όρθιο κόσμο ως πίσω, σκάλες που χωρίζουν την κερκίδα σε κομμάτια, την εστία μπροστά και την πόλη από πάνω. Από ποιο ματς είναι δεν το ξέρουμε, και δεν θα το μαντέψουμε.

---

Πίστωση: Η ιδέα και το αρχικό χρονολόγιο προέρχονται από την ομάδα οπαδών We Are The Shed, που το συνέταξε με τη βοήθεια του επίσημου ιστορικού του συλλόγου Rick Glanvill. Το κείμενο εδώ είναι δική μας απόδοση και κάθε στοιχείο ελέγχθηκε ανεξάρτητα. Όσα δεν μπορέσαμε να επιβεβαιώσουμε τα αφήσαμε έξω. Πρόκειται για τις τιμές των διαρκείας του 1905, την πρόταση για στέγη του 1928, τη φράση «open shed» στην αλληλογραφία του 1933 και το όνομα «popular end». Βρήκαμε και μια μικρή αβλεψία στο χρονολόγιο: το ματς με τη Σαουθάμπτον έγινε στις 30, όχι στις 31 Αυγούστου 1997.

Πηγές: Chelsea FC – History of The Shed, Chelsea Heritage Partnership – 60 Years of The Shed, Wikipedia – Stamford Bridge, Heritage Gateway, European Football Statistics – 1907/08, Chelsea FC – Remember when… Sheffield United, May 1994, The Independent, 8 Μαΐου 1994, 11v11 – Chelsea v Southampton 1997, Wikipedia – Mick Greenaway.